How do you feel when you see a child so impoverished that has n shelter to run for comfort? What do you think of group of people in the street? Do you think hey are cursed?
Sometimes we ask God why is there poverty in this world. Why the illnesses and the disasters? Why the so many marginalized and oppressed people? Why? Then after a while we will remember that yes this isn't a perfect world. It is then that we will remember that because of these, there is a Church. The Church exists for these people and for the purpose of making a difference.
Al through his public ministry--of preaching exactly--Jesus is speaking about the Church. The parables about the Kingdom of Heaven are meant for both the heaven after death and the Kingdom of God on earth. The kingdom of God on earth is the Church. Whenever there are people gathered together in the name of the Holy Trinity, there is the Kingdom of God. That is why the Church has preferential option for the poor. The duty of the Church is to dispense blessings for the poor and in so doing making them blessed.
One of the juxtapositions we can find in the Bible is Jesus' sermon on the mount when he delivered the Beatitudes. It is on the mount that God the Father handed to Moses the copy of the Ten Commandments carved in tablets of stone. In the same way, on the mount, Jesus gave the eight beatitudes to the disciples. Brightness amidst darkness; happiness amidst sorrows; heaven while on earth...these are the crux of Jesus' teachings. That we be able to see light no matter how blurred is the world before us. To see the bigger picture and to experience the dynamism of God whatever is the situation.
In the first reading taken from Zephaniah 2:3;3:12-13, the prophet vented of how blessed are the people of God. God is providing not only material gifts to people but more than that is the protection from enemies. Moreover, Saint Paul himself testifies to the truthfulness of the juxtaposition.It is the foolish of this world that was chosen by God to shame the wise. It is the weakest of this world chosen by God to shame the strong. Only in God can we ever boast.Let anyone who boast, according to Paul, boast of the Lord.
Now we turn again our gaze on Jesus. Jesus is encouraging the depressed people, the people of his generation under the oppression of Rome and of their customary religion. More than that, Jesus is speaking of encouragement to you and me. The Beatitudes must be mantra of every Christians. It is the poor, the oppressed, and the people who depend on God alone who can share of the Kingdom. They will experience the promise of God not only after this life but even here on earth.
One great example of this is Lazarus. The rich man oversaw him. The rich man ignored his existence. never in Lazarus' lifetime did he experience the favor of anyone. Only after his death, he was welcomed in the Bosom of Abraham while the rich man suffered in torment. It is not because Lazarus was poor that he merited heaven. Likewise, it is not because the rich man was wealthy that he was thrown to Hades. It is because of their acts. Lazarus depended on God after all. He never cursed the rich man. He did not sin even if life is not treating him fair. He trusted solely on God.
Very timely is the Gospel reading. Too many families are grieving because of the two incidents that happened in Makati. The failies of the bus bombing vctims and the construction site malfunctions. Jesus wants them to hear "Blessed are those who mourn for they shall be comforted."
God knows your pains.
God knows your sorrows.
God is eagerly waiting fr you...
Turn o him and withdraw all that burdens. Jesus came here to give you REST. If you are loaded and feeling life's heaviness; if you are tired and toiling more than you can bear... here is a God who is ready to give yoke that is easy and burdens that are light. Give it to Jesus. Don't ever think you are not blessed. We may never understand how, but we are certain that Jesus do not lie. Blessings are here.
Sunday, January 30, 2011
Wednesday, January 26, 2011
Love Extends
Well, napagisip isip ko na totoong lumalawak ang circle ng pagmamahal ng tao.
Matapos kasing maipanganak ng isang bata, maliit lang mundo na ginagalawan niya. Limited lang sa kanyang ama at ina ang puwede niyang mahalin. Yung iba na may kakambal puwedeng mayroon na silang nadaramang love sa loob pa lang ng sinapupunan.
Paglaki nila mararanasan nilang makipagkapwa. Parang lumalaki yung bakuran na ginagalawan niya. Yung mga peers at cliques niya minsan ang nagiging center nito.
Ang galing talaga. Hindi nauubos ang pagmamahal. Lalong lumalawak ang sakop nito habang tumatagal. Habang dumadami ang tao na nakikilala natin, lugar na napupuntahan natin, pangyayari na nararanasan natin.
Matapos kasing maipanganak ng isang bata, maliit lang mundo na ginagalawan niya. Limited lang sa kanyang ama at ina ang puwede niyang mahalin. Yung iba na may kakambal puwedeng mayroon na silang nadaramang love sa loob pa lang ng sinapupunan.
Paglaki nila mararanasan nilang makipagkapwa. Parang lumalaki yung bakuran na ginagalawan niya. Yung mga peers at cliques niya minsan ang nagiging center nito.
Ang galing talaga. Hindi nauubos ang pagmamahal. Lalong lumalawak ang sakop nito habang tumatagal. Habang dumadami ang tao na nakikilala natin, lugar na napupuntahan natin, pangyayari na nararanasan natin.
Monday, January 24, 2011
Late Encoding
Actually..... kaaalis lang ni Rene sa bahay. Umuulan ngayon. Ang dami dami dami naming napagkuwentuhan from their computer shop papunta sa bahay namin at habang kumakain kami at hanggang sa nagyosi siya, hanggang sa umuwi na siya. Ngayon pa lang nagsi-sink in sa akin na nasa Laguna na ako and I can rest. Hay... salamat totoo na nga ito. Finally I am home. Manila is soon to be home pero iba pa rin ang Laguna. Sana makasanayan ko rin. Ang puwede lang talagang mamuhay ng masaya at komportable sa Manila ay yung may magarang bahay sa loob ng Villa at subdivision. Or kaya naman ay yung may magarang condo along Pasig and Makati. Kapag paupa-upa ka lang, kawawa ka.
I promised myself na iba-blog ko lahat ng experiences ko sa Manila hanggang sa paguwi ko sa Laguna. Nabigo ako dahil sa sunod sunod na ka hectic-an ng buhay ko. Sobrang nawalan ako ng time kasi hindi ko na halos hawak ang oras ko. Mula sa hospital ng Mary Chiles sa Manila hanggang sa umuwi ako na late na noong Friday [birthday ng idol ko], at hanggang sa makarating na ako ng De La Salle Dasmarinas. Grabe ang buhay... Dati gusto ko ng activities pero nung nagsunod sunod eh mukhang sumuko yata ang patpatin kong katawan ano.
Nagkaroon kasi ako ng ubo at namaos pa. Siguro dahil ito sa mga sumusunod;
1. Maliligo ako sa umaga ng malamig na tubig gayong sa Laguna nagpapainit ako.
2. Sasakay ako sa bus na aircon going to Ortigas from QC.
3. Pagbaba ko alas nueve na ng umaga at lalakarin ko yung ibang buildings na hindi along EDSA, pawis to the max yan.
4. Papasok ako sa isang building kung saan andun yung company na aaplayan ko. Siyempre aircon yun.
5. Lalabas ako sa building at muling maiinitan.
6. Papasok sa mall na imposibleng walang aircon.
7. Paglabas ko sa mall [matapos kumain, magbasa ng libre sa National, maginternet at magwander] umuulan, kaya tatakbo ako pasakay ulit sa isang jeep pauwi.
8. Sa jeep, habang natutuyo ang patak ng ulan sa akin, muli nanamang papawisan dahil siksikan ang mga pasahero.
Kung kanino man mangyari ang mga yan, tiyak na babagsak din ang resistensiya niya. Well, it's too late to apologize for myself. Heto, baka puwede pa ihabol ang experiences ko sa UST at noong mga sumunod na araw.
Ang Magkapatid na Pagala-gala Along UST Campus
Ang hindi matuloy-tuloy na pagkikita namin ni JS ay natupad noong Huwebes. Ang saya saya nga naman kasi alam ko sa sarili ko na isa lang ang gusto kong makita noong araw na iyon at yun ay ang kaibigan kong si JS alias Cher Joi. Kaya naman kahit mukhang akong baluga dahil sa pagbabantay namin sa hospital sa nanganak eh tumuloy ako sa UST, as in sa loob ng UST, para makita siya.
Ang saya namin. Of course, kailangan naming mag-catch up sa loob ng dalawang taon ba namang hindi kami nagkita. Ang galing nga na-sustain namin ang friendship namin kahit sa text at facebook lang. To the max ang kuwentuhan naming astig na astig sa lalim at mga pananaw. As usual abala siya. But that didn't stop us from making up for teh past two years. Naglibot kami around UST campus kahit wala akong visitor's ID. Ang lakas ng loob ko na parang ako ang dean ng isa sa mga colleges. Dinala ako ni JS, saan pa nga ba kundi sa office ng teatro tomasino. At yun na nga, for teh first time, nagkita na kami ni Jiks Torres na matagal ko nang kaibigan sa facebook at ka-chat. Noon lang kami nag-meet finally.
Hindi nagbago si JS sa maraming bagay. Although ngayon hindi kami sa MCdo kumain kung hindi sa KFC. Masaya siyang nagma-masteral sa Philippine Normal University na s atingin ko malapit nang maging abnormal university dahil sa mga kalokohan niya. Masay rin kaming nagkuwentuhan sa isang sidewalk along Morayta at pilit kong inuunawa kung ano ba ang natripan namin at doon kami nagusap kung saan may dumadaang mga tao at sasakyan na dahilan kung bakit hindi namin marinig ang isa't isa. Wala lang masaya lang yata talaga kami! Marami siyang hinihinging tulong sa akin para sa project nila. I guess magkikita pa kami one of these days pero from now, pahinga naman muna please. Uyyy tamad-tamaran....
Malaya sa Kadena
Ganito pala kapag hindi ka na sobra-sobrang commited s aimaginary relationship. Dati kasi ang buhay ko lahat ay tungkol lang kay Lara Faye. Lara Faye dito, Lara Faye doon... kahit galit na ang mga kaibigan ko. Ngayon open ako sa posibilities na makilala ko yung mga nakakasalubong at nakakausap kong single na babae na dati gusto kong iwasan even the mere idea of knowing someone else other than Lara. Siguro ganito nga talaga. Kung ganito nang ganito, malamang magkaroon na ako this year at masaya ako para s asarili ko. Pero teka... oo nga yung sarili ko muna. Kailangan buong buo siya bago ko ibigay kasi napakahirap kung sabay ko pang bubuuin ang sarili ko at ang babaeng maaaring maging _______.
Welcome SM City Calamba
Siyempre ang masayang pagsasama ay nagwawakas. Kahit gaano ko gustong huwag pakawalan ang kapatid ko [hindi sa laman], maghihiwalay kami as if puwede akong matulog sa boarding house nila. Friday, the next day, uwuwi na ako ng Lagua kasabay ni Mama. Nahilo ako sa bus sobra siguro dahil sa pagod at kakulangan sa tulog at sa init noong tanghali. I need to rest sabi ko pagkauwi. At oo nga nagpahinga lang ako upang maya-maya rin ay maligo na. Ang sarap matulog after maligo pero siyempre nagpaantok muna ako while watching television shows.
Umaga ng Sabado, lahat ng nakareserba kong energies inipon ko na upang magampanan ko ang role ko for that day. La Salle naman ang pupuntahan ko. But I won't discuss what had happened there for some reasons. Siguro mas maganda share ko yung experience while going to Dasma.
First time ko makapasok sa loob ng SM City Calamba. Alam na alam mo agad na mas malaki ito sa SM City San Pablo. Mas mukahang madami kang iikutan at mas elegante ang mga stores. Siyempre, first intention ko ang kumain. Tnaghali na nang dumating ako sa Calamba as always traffic sa Los Banos. Ang ganda naman ng sceneries. Sa second floor makikita mo sa dulo ang isang glass window na overlooking sa bundok. Habang nasa loob ka ng isang gusaling urabnisado ay makikita mo ang rural na kalagayan sa labas. Kumain ako sa KFC at naku... doon an angpanting ang tenga ko. Ang bbbbbbbbbaaaaaggggaaalllll. As in ang bagal talaga!!!! Mga 12 minutes akong nakatayo habang hinihintay ang dalawang ugok na nagtutulungan sa iisang order lang. Ang lousy ng KFC SM Calamba I swear. May nahulog na mga pagkain sa tray ng isang customer dahil madulas ang sahig. At ang tray ko nakahandusay sa lamesa at dinadaandaanan lang ng mga waiters. Parang gustong sumigaw ni tray ng "Hoy, tanga, kunin mo ako oh ang sikip kaya ng table!"
Sa itaas ng mall naroon ang sinehan at subukan mo lang magawi doon at huhubarin mo ang damit mo kasi baka malanitan ng amoy ng Pop corn. Umaalingasaw ang amoy ng pop corn sa third floor lalo na sa cinema. Sa pasiklaban pa lang ng bilang ng escalators, talong-talo na ang San Pablo. I have to admit mas prefarable ang Calamba in that case. Improvements na lang ang kulang. Mga 1pm umalis na rin ako kasi kailangan ko pa pumunta on time sa La Salle Dasma to meet sir Steve Collado and teh rest of his team.
9pm na ako dumating sa bahay noong Sabado. At magmula noon, ang gusto ko na lang ay mahiga at kumain.
I promised myself na iba-blog ko lahat ng experiences ko sa Manila hanggang sa paguwi ko sa Laguna. Nabigo ako dahil sa sunod sunod na ka hectic-an ng buhay ko. Sobrang nawalan ako ng time kasi hindi ko na halos hawak ang oras ko. Mula sa hospital ng Mary Chiles sa Manila hanggang sa umuwi ako na late na noong Friday [birthday ng idol ko], at hanggang sa makarating na ako ng De La Salle Dasmarinas. Grabe ang buhay... Dati gusto ko ng activities pero nung nagsunod sunod eh mukhang sumuko yata ang patpatin kong katawan ano.
Nagkaroon kasi ako ng ubo at namaos pa. Siguro dahil ito sa mga sumusunod;
1. Maliligo ako sa umaga ng malamig na tubig gayong sa Laguna nagpapainit ako.
2. Sasakay ako sa bus na aircon going to Ortigas from QC.
3. Pagbaba ko alas nueve na ng umaga at lalakarin ko yung ibang buildings na hindi along EDSA, pawis to the max yan.
4. Papasok ako sa isang building kung saan andun yung company na aaplayan ko. Siyempre aircon yun.
5. Lalabas ako sa building at muling maiinitan.
6. Papasok sa mall na imposibleng walang aircon.
7. Paglabas ko sa mall [matapos kumain, magbasa ng libre sa National, maginternet at magwander] umuulan, kaya tatakbo ako pasakay ulit sa isang jeep pauwi.
8. Sa jeep, habang natutuyo ang patak ng ulan sa akin, muli nanamang papawisan dahil siksikan ang mga pasahero.
Kung kanino man mangyari ang mga yan, tiyak na babagsak din ang resistensiya niya. Well, it's too late to apologize for myself. Heto, baka puwede pa ihabol ang experiences ko sa UST at noong mga sumunod na araw.
Ang Magkapatid na Pagala-gala Along UST Campus
Ang hindi matuloy-tuloy na pagkikita namin ni JS ay natupad noong Huwebes. Ang saya saya nga naman kasi alam ko sa sarili ko na isa lang ang gusto kong makita noong araw na iyon at yun ay ang kaibigan kong si JS alias Cher Joi. Kaya naman kahit mukhang akong baluga dahil sa pagbabantay namin sa hospital sa nanganak eh tumuloy ako sa UST, as in sa loob ng UST, para makita siya.
Ang saya namin. Of course, kailangan naming mag-catch up sa loob ng dalawang taon ba namang hindi kami nagkita. Ang galing nga na-sustain namin ang friendship namin kahit sa text at facebook lang. To the max ang kuwentuhan naming astig na astig sa lalim at mga pananaw. As usual abala siya. But that didn't stop us from making up for teh past two years. Naglibot kami around UST campus kahit wala akong visitor's ID. Ang lakas ng loob ko na parang ako ang dean ng isa sa mga colleges. Dinala ako ni JS, saan pa nga ba kundi sa office ng teatro tomasino. At yun na nga, for teh first time, nagkita na kami ni Jiks Torres na matagal ko nang kaibigan sa facebook at ka-chat. Noon lang kami nag-meet finally.
Hindi nagbago si JS sa maraming bagay. Although ngayon hindi kami sa MCdo kumain kung hindi sa KFC. Masaya siyang nagma-masteral sa Philippine Normal University na s atingin ko malapit nang maging abnormal university dahil sa mga kalokohan niya. Masay rin kaming nagkuwentuhan sa isang sidewalk along Morayta at pilit kong inuunawa kung ano ba ang natripan namin at doon kami nagusap kung saan may dumadaang mga tao at sasakyan na dahilan kung bakit hindi namin marinig ang isa't isa. Wala lang masaya lang yata talaga kami! Marami siyang hinihinging tulong sa akin para sa project nila. I guess magkikita pa kami one of these days pero from now, pahinga naman muna please. Uyyy tamad-tamaran....
Malaya sa Kadena
Ganito pala kapag hindi ka na sobra-sobrang commited s aimaginary relationship. Dati kasi ang buhay ko lahat ay tungkol lang kay Lara Faye. Lara Faye dito, Lara Faye doon... kahit galit na ang mga kaibigan ko. Ngayon open ako sa posibilities na makilala ko yung mga nakakasalubong at nakakausap kong single na babae na dati gusto kong iwasan even the mere idea of knowing someone else other than Lara. Siguro ganito nga talaga. Kung ganito nang ganito, malamang magkaroon na ako this year at masaya ako para s asarili ko. Pero teka... oo nga yung sarili ko muna. Kailangan buong buo siya bago ko ibigay kasi napakahirap kung sabay ko pang bubuuin ang sarili ko at ang babaeng maaaring maging _______.
Welcome SM City Calamba
Siyempre ang masayang pagsasama ay nagwawakas. Kahit gaano ko gustong huwag pakawalan ang kapatid ko [hindi sa laman], maghihiwalay kami as if puwede akong matulog sa boarding house nila. Friday, the next day, uwuwi na ako ng Lagua kasabay ni Mama. Nahilo ako sa bus sobra siguro dahil sa pagod at kakulangan sa tulog at sa init noong tanghali. I need to rest sabi ko pagkauwi. At oo nga nagpahinga lang ako upang maya-maya rin ay maligo na. Ang sarap matulog after maligo pero siyempre nagpaantok muna ako while watching television shows.
Umaga ng Sabado, lahat ng nakareserba kong energies inipon ko na upang magampanan ko ang role ko for that day. La Salle naman ang pupuntahan ko. But I won't discuss what had happened there for some reasons. Siguro mas maganda share ko yung experience while going to Dasma.
First time ko makapasok sa loob ng SM City Calamba. Alam na alam mo agad na mas malaki ito sa SM City San Pablo. Mas mukahang madami kang iikutan at mas elegante ang mga stores. Siyempre, first intention ko ang kumain. Tnaghali na nang dumating ako sa Calamba as always traffic sa Los Banos. Ang ganda naman ng sceneries. Sa second floor makikita mo sa dulo ang isang glass window na overlooking sa bundok. Habang nasa loob ka ng isang gusaling urabnisado ay makikita mo ang rural na kalagayan sa labas. Kumain ako sa KFC at naku... doon an angpanting ang tenga ko. Ang bbbbbbbbbaaaaaggggaaalllll. As in ang bagal talaga!!!! Mga 12 minutes akong nakatayo habang hinihintay ang dalawang ugok na nagtutulungan sa iisang order lang. Ang lousy ng KFC SM Calamba I swear. May nahulog na mga pagkain sa tray ng isang customer dahil madulas ang sahig. At ang tray ko nakahandusay sa lamesa at dinadaandaanan lang ng mga waiters. Parang gustong sumigaw ni tray ng "Hoy, tanga, kunin mo ako oh ang sikip kaya ng table!"
Sa itaas ng mall naroon ang sinehan at subukan mo lang magawi doon at huhubarin mo ang damit mo kasi baka malanitan ng amoy ng Pop corn. Umaalingasaw ang amoy ng pop corn sa third floor lalo na sa cinema. Sa pasiklaban pa lang ng bilang ng escalators, talong-talo na ang San Pablo. I have to admit mas prefarable ang Calamba in that case. Improvements na lang ang kulang. Mga 1pm umalis na rin ako kasi kailangan ko pa pumunta on time sa La Salle Dasma to meet sir Steve Collado and teh rest of his team.
9pm na ako dumating sa bahay noong Sabado. At magmula noon, ang gusto ko na lang ay mahiga at kumain.
Sunday, January 23, 2011
Operation Fishermen
I had no experience of fishing. Not at all. I never rode a boat until I was 14. So far, I have seen fishermen from afar. From the shore or from television sets. I also have no interest whatsoever with fishing but I don't regard it a menial job. It is something dignified for me. Anything that does not let you steal is dignified.
How I wish I can share a little, how little it may be for God's sake, of my experience with fishermen but I have none. Still, I will have to raise points about the Gospel and the readings for this Sunday which I promised I will always do every Sunday.
We read ion the Gospel periscope that Jesus called the first disciples. A very familiar scenario in the Bible. And we can deduce that Christmas is already over. It is a Jesus in action and in ministry that will be presented to us from now on until the Ash Wednesday. What can we learn from the story? What practical messages can we get and eventually apply in our lives reading that particular account?
First, we see Jesus willing to share the load. Jesus although God, also wanted us to partake of the mission. He chose human persons to assist him in gathering his flock. We are partakers of that mission in asmuch as we are parts of his body--the Church. Jesus wants to point that although there are gifts which are prominently visible, that does not reduce the fact that we are equal. Division is not a Christian trait for how can Christ be divided? This brings us to the point of Saint Paul in the second reading when he said, "Is Christ divided?" pointing to the divisions in Corinth, his favorite Church. Some of them adhered to Apollos and some to Peter while some remained loyal to Paul. Everyone is of Christ for the calling came form him alone.
Second, Jesus is more precious than our livelihoods and status. All these four left their nets and father and followed Jesus after knowing him. Seeing in him the completeness that none in the world can provide, they left their net which is symbol of their livelihood and status. They also leave their father Zebedee who is symbol of human affiliation and relationship. They wanted to be free from other preoccupations so they could be free for Christ.
These are points to reflect; Are we willing to share our giftedness so we can take part of the mission which Christ called us to do [as modern apostles]? Are we willing to surrender even our human attachments so we can be unloaded as we follow Christ?
How I wish I can share a little, how little it may be for God's sake, of my experience with fishermen but I have none. Still, I will have to raise points about the Gospel and the readings for this Sunday which I promised I will always do every Sunday.
We read ion the Gospel periscope that Jesus called the first disciples. A very familiar scenario in the Bible. And we can deduce that Christmas is already over. It is a Jesus in action and in ministry that will be presented to us from now on until the Ash Wednesday. What can we learn from the story? What practical messages can we get and eventually apply in our lives reading that particular account?
First, we see Jesus willing to share the load. Jesus although God, also wanted us to partake of the mission. He chose human persons to assist him in gathering his flock. We are partakers of that mission in asmuch as we are parts of his body--the Church. Jesus wants to point that although there are gifts which are prominently visible, that does not reduce the fact that we are equal. Division is not a Christian trait for how can Christ be divided? This brings us to the point of Saint Paul in the second reading when he said, "Is Christ divided?" pointing to the divisions in Corinth, his favorite Church. Some of them adhered to Apollos and some to Peter while some remained loyal to Paul. Everyone is of Christ for the calling came form him alone.
Second, Jesus is more precious than our livelihoods and status. All these four left their nets and father and followed Jesus after knowing him. Seeing in him the completeness that none in the world can provide, they left their net which is symbol of their livelihood and status. They also leave their father Zebedee who is symbol of human affiliation and relationship. They wanted to be free from other preoccupations so they could be free for Christ.
These are points to reflect; Are we willing to share our giftedness so we can take part of the mission which Christ called us to do [as modern apostles]? Are we willing to surrender even our human attachments so we can be unloaded as we follow Christ?
Wednesday, January 19, 2011
Old School
Some Random Thoughts that boggled my mind today;
Sa Harap at Likod ng UE/ 3:11 pm
Umuulan. Tagiktik na patak sa mga kalsadang dinaanan ng sangdamakmak na Carbon Monoxide mula sa lahat ng sasakyan sa lansangan. Pupuntahan ko sana si JS pero nagbawal na ang mga ulap. Daanan ko nanaman ang UE na parang pinalilibutan ko buong araw upang makabalik sa ospital. Ang cute ng baby! Bagong pamangkin. Siguro bagong inspirasyon din para magsumikap.
Lalakarin mo ang daan mula sa hospital patungo sa UST. Doon may mga tindahan ng kung ano ano at mg ainternet shops na naglipana na parang mangga sa kakahuyan. Umaalingasaw ang amoy ng mga bombay na estudyante ng UE na mga nakaputi pero hindi sila maiitim kaya baka Lebanese or Persians sila. Bakit ang dami nila? Araw araw may nakikita akong foreign students na Aryan sa likod ng UE. Hindi naman sila mababaho pero parang may iba silang pabango na hindi nakasanayan ng mga tao sa Pilipinas. Ano kaya sila, foreign exchange students? Well uso naman yun. Kaya lang feel mo ba na habang naglalakad ka sa kalsada ay para kang may mga kasabay na bubuyog kasi hindi mo maintindihan ang pinaguusapan nila. Hindi ako chismoso pero parang wieard naman kung ganoon ang naririnig mo di ba?
Sari-saring tao na ang dumaan habang nagpapatila ako ng ulan sa isang tindahan dito sa España. Tiningnan ko ang mga tinda puro CD para sa mga reviewees. May installer ng Adobe Photoshop C3, reviewer sa nursing at engineering at may encyclopedia rin on CD. Galing talaga. Maya-maya pa humina na ang patak ng ulan pero instead of entering UST para makita si JS, minabuti ko na lang umuwi dahil basa na nga ako naka sinelas pa at walang cap. Pangit.
Bakit Pangit ang Boyfriend ng Maganda
Ok... ok ... speaking of pangit. Alam ko minsan dapat talagang kainggitan ang mga tulad ni Enqrique Gil na sunod sunod na ang commercial paano'y halos buong pagkatao'y perfecto na. Pero ang mainggit pa sa isang pangit na lalaking may magandang girlfriend ay parang sukdulan na. Minsan ang sarap daanin sa biro "Alam ko ang pangalan ng babaeng yan...Danaya" kasi mukhang dinaya siya eh at Andaya naman ang apilyido ng lalaki. Pero hindi naman siguro madaya ang lalaki. Hindi niya kasalanan na sagutin siya ng magandang babae. Ewan ko ba... ???
Mas Malibag Sila
Sa tingin ko... mas malibag ang mga taga-Maynila. Hindi naman sa mayabang ako [which is totoo sometimes] pero alam ko kahit paano'y hygenic naman ako. Sa tindi ng usok na tinatamasa nila araw-araw...hindi mo sila puwedeng i-kumpara sa mga tao sa Silang. Noong nagaaral pa ako doon, tatlong beses kami maligo; 5:15 ng umaga, 8:30 ng umaga bago ang klase at 6pm naman pagkatapos ng games at paglilinis. Minsan after magsiyesta, naliligo ulit kami para sa klase ng hapon. Bababa ang timbang mo sa dami ng libag na nawawala sa iyo araw-araw. Pero sa Manila, tipid na tipid ang mga tao sa tubig. Ang ilang lugar ay madalas mawalan kasi share-share lang sa mga tangke ang communities. Ang lupit ano... Kanina lang uhaw na uhaw ako kasi nga kung walang mineral [Yung nakalagay sa galon na kulay blue] huwag ka nang umasang makakalagok ka ng tubig na malinis. Ang tindi talaga.
Sauce Maryosef
Miss ko na ang Nagcarlan. Iniisip ko kung ano-ano ang mga bagay na dapat ko nang kasanayang wala. Ang mga hirap na dapat ay simulan ko nang ituring na normal na bahagi ng pakikisabak sa buhay. Ang lahat ay nasa diskarte ika nga nila. Sanayan lang din ang pagtira sa Maynila. Kung tutuusin, walang ibang lugar na maaari kong simulan ang pagtupad sa pangarap ko kung hindi dito mismo. Kung ayaw mo naman sa Maynila eh di lumipad ka sa America, kung kaya mo. Ito lang talaga. As if may ibang options. Malay mo dito ko rin siya matagpuan. Mas maraming opportunities para maka-meet ng ibang babae. Ang pagunlad nagsisimula talag sa pag take ng ilang risk although not all the time. Pero most of the time. I still need tolearn more lessons about life. About how to live and how to deal with other living beings. Kapagod.
Sa Harap at Likod ng UE/ 3:11 pm
Umuulan. Tagiktik na patak sa mga kalsadang dinaanan ng sangdamakmak na Carbon Monoxide mula sa lahat ng sasakyan sa lansangan. Pupuntahan ko sana si JS pero nagbawal na ang mga ulap. Daanan ko nanaman ang UE na parang pinalilibutan ko buong araw upang makabalik sa ospital. Ang cute ng baby! Bagong pamangkin. Siguro bagong inspirasyon din para magsumikap.
Lalakarin mo ang daan mula sa hospital patungo sa UST. Doon may mga tindahan ng kung ano ano at mg ainternet shops na naglipana na parang mangga sa kakahuyan. Umaalingasaw ang amoy ng mga bombay na estudyante ng UE na mga nakaputi pero hindi sila maiitim kaya baka Lebanese or Persians sila. Bakit ang dami nila? Araw araw may nakikita akong foreign students na Aryan sa likod ng UE. Hindi naman sila mababaho pero parang may iba silang pabango na hindi nakasanayan ng mga tao sa Pilipinas. Ano kaya sila, foreign exchange students? Well uso naman yun. Kaya lang feel mo ba na habang naglalakad ka sa kalsada ay para kang may mga kasabay na bubuyog kasi hindi mo maintindihan ang pinaguusapan nila. Hindi ako chismoso pero parang wieard naman kung ganoon ang naririnig mo di ba?
Sari-saring tao na ang dumaan habang nagpapatila ako ng ulan sa isang tindahan dito sa España. Tiningnan ko ang mga tinda puro CD para sa mga reviewees. May installer ng Adobe Photoshop C3, reviewer sa nursing at engineering at may encyclopedia rin on CD. Galing talaga. Maya-maya pa humina na ang patak ng ulan pero instead of entering UST para makita si JS, minabuti ko na lang umuwi dahil basa na nga ako naka sinelas pa at walang cap. Pangit.
Bakit Pangit ang Boyfriend ng Maganda
Ok... ok ... speaking of pangit. Alam ko minsan dapat talagang kainggitan ang mga tulad ni Enqrique Gil na sunod sunod na ang commercial paano'y halos buong pagkatao'y perfecto na. Pero ang mainggit pa sa isang pangit na lalaking may magandang girlfriend ay parang sukdulan na. Minsan ang sarap daanin sa biro "Alam ko ang pangalan ng babaeng yan...Danaya" kasi mukhang dinaya siya eh at Andaya naman ang apilyido ng lalaki. Pero hindi naman siguro madaya ang lalaki. Hindi niya kasalanan na sagutin siya ng magandang babae. Ewan ko ba... ???
Mas Malibag Sila
Sa tingin ko... mas malibag ang mga taga-Maynila. Hindi naman sa mayabang ako [which is totoo sometimes] pero alam ko kahit paano'y hygenic naman ako. Sa tindi ng usok na tinatamasa nila araw-araw...hindi mo sila puwedeng i-kumpara sa mga tao sa Silang. Noong nagaaral pa ako doon, tatlong beses kami maligo; 5:15 ng umaga, 8:30 ng umaga bago ang klase at 6pm naman pagkatapos ng games at paglilinis. Minsan after magsiyesta, naliligo ulit kami para sa klase ng hapon. Bababa ang timbang mo sa dami ng libag na nawawala sa iyo araw-araw. Pero sa Manila, tipid na tipid ang mga tao sa tubig. Ang ilang lugar ay madalas mawalan kasi share-share lang sa mga tangke ang communities. Ang lupit ano... Kanina lang uhaw na uhaw ako kasi nga kung walang mineral [Yung nakalagay sa galon na kulay blue] huwag ka nang umasang makakalagok ka ng tubig na malinis. Ang tindi talaga.
Sauce Maryosef
Miss ko na ang Nagcarlan. Iniisip ko kung ano-ano ang mga bagay na dapat ko nang kasanayang wala. Ang mga hirap na dapat ay simulan ko nang ituring na normal na bahagi ng pakikisabak sa buhay. Ang lahat ay nasa diskarte ika nga nila. Sanayan lang din ang pagtira sa Maynila. Kung tutuusin, walang ibang lugar na maaari kong simulan ang pagtupad sa pangarap ko kung hindi dito mismo. Kung ayaw mo naman sa Maynila eh di lumipad ka sa America, kung kaya mo. Ito lang talaga. As if may ibang options. Malay mo dito ko rin siya matagpuan. Mas maraming opportunities para maka-meet ng ibang babae. Ang pagunlad nagsisimula talag sa pag take ng ilang risk although not all the time. Pero most of the time. I still need tolearn more lessons about life. About how to live and how to deal with other living beings. Kapagod.
Tuesday, January 18, 2011
City Fortress
On My Second Day in Manila Jan 18 2011
Sa isang malaking bunggalong bahay, naninirahan ang iba't ibang pamilya at tao na umuupa sa mga kuwarto. May ilang kuwarto rin sa tagliran sa bandang likuran at saan man tumama ang mata sa pagsipat. Isang mundo sa likod ng makikislap na ilaw ng sansinukubang Manila. Ilan kaya sa mga taong nakaksalubong mong lumakad sa EDSA Ortigas ang may sariling bahay sa Maynila? Ang ilan nakikisiksik sa maliit na kuwarto para makamura. Ang ilan may kasama sa inuupahang apartment upang maka menos sa bayad, tulad ng taxi, kung may kahati ka mas masaya. Ang buhay na magaan sa tingin ng isang Lagunenses na may sariling bahay, sa Maynila ay buhay na mabigat.
Nanganak si Ate Jhuvs ngayong araw. Habang ako nama'y kasama ni Rufino sa dati pa rin naming hang out place sa Manila--ang Robinsons Pioneer. Doon kami namasyal at kumain ng tanghalian at nagkuwentuhan. Doon rin namin nakita si Krystal. Officer ko siya noong high school. Nakaupo siya sa isang benches sa third floor ng Robinsons at naghihintay sa boyfriend niyang nag aaply naman sa Accenture na family BPO ng Robinsons. Ewan ko ba. Ang gaan ng feeling ko na makita ang dating kakilala sa Manila pa. Hindi kasi kami nagkita ni Krystal from that year na maghiwalay kami noong graduation nila. Hindi naman masama ang pinagsamahan namin actually maganda ang samahan namin noon at hindi niya ako pinahihirapan. Ganoon pa rin siya mukhang liberated at open minded. Mabait at mukhang sweet. Bumili ako ng dalawang libro sa National Bookstore at nagkluwentuhan na lang kami pagkatapos. Mahabang kamustahan, dalawang binatang matagal di nagkita. Magkababatang bumuo ng mga pangarap at sabay naging mama. ANg saya kasi ilang buwan na kaming di nagkita. Pasko, bagong taon di namin na-celebrate kaya iba ang saya na makasama ang isang kaibigan. Puno kami ng kuwentuhan tungkol kay Cat. Seryoso talaga siya sa babaeng ito at mukhang si Cath na ang magiging ina ng inaanak ko.
Sa Pasig; magkasama kaming umuwi ni Tita Sonia mula sa hospital. Hinintay lamang naming makita ang baby sa nursery tapos ay umuwi na kami. Hataw naman ako sa pagbabasa ng book na binili ko at sa pagmamaya't maya ng cable. Aba minsan lang yan. ANg mga paboritong American sereis puwede ko mapanuod kasi kami lang din ang tao sa bahay.
Ano Ang Kinalaman Ni Pacman sa Pagkahilig mo sa Football?
Oh ang galing! Lumingon ka nga. Baka kasi may football court na sa kalye niyo. Imposible. Mahirap ang field. Kaya sa tagal ng panahon walang football games sa streets dahil sa hindi ganoon kadali gawin ang football sa isang bansang tulad ng Pilipinas na nagsisiksikan. Sa masikip nating buhay, walang pagasang maitayo ang goal ng football sa kanto ng Arella. Sa Dapitan, makakakita ka ng isnag basketball court na improvised, malapit sa P. Naval. Pero hindi ang isang football field. Ang golf, laro ng mayaman at may mga lote ng lupa kaya nagagawan ng paraan.
Matagal na naming napagkuwentuhan ito ni Rufino. Sa isang mobile jeep noong 1999, naitanong namin sa isa't isa kung bakit nga ba imposible na magkaroon ng street football gaya ng posibleng street basketball league. Adik ang Pilipino sa basketball lalo na noon. Noon nama'y nahihilig sila sa Sepak. Ang mga kaibigan ko naging official team ng school para sa larong iyon. Sabi ko puwede sila sa football kaso walang opportunity.
Noong sumikat si Pacman, natutunan ng mga tao nahindi kailangang gayahin ang laro para mauso ito. Kailangan lang mapanuod ang manlalaro na tinatalo ang taga ibang bansa at instantly suportahan ng media ang manlalaro. Hindi pa rin posible ang maglaro sa kalsada ng football gaya ng boxing na hindi puwede laruin basta basta kahit anong oras. Pero sa pride na binubuhos nila sa Pinoy ngayon, gustong gusto na ng tao ang mga Azkals. Ngayon dumadami na ang gustong magkaroon ng formal training instead of learning it na bara bara lang sa kalye.
Sana maging attitude din ito ng mga Filipino when it come sto driving.
Sa isang malaking bunggalong bahay, naninirahan ang iba't ibang pamilya at tao na umuupa sa mga kuwarto. May ilang kuwarto rin sa tagliran sa bandang likuran at saan man tumama ang mata sa pagsipat. Isang mundo sa likod ng makikislap na ilaw ng sansinukubang Manila. Ilan kaya sa mga taong nakaksalubong mong lumakad sa EDSA Ortigas ang may sariling bahay sa Maynila? Ang ilan nakikisiksik sa maliit na kuwarto para makamura. Ang ilan may kasama sa inuupahang apartment upang maka menos sa bayad, tulad ng taxi, kung may kahati ka mas masaya. Ang buhay na magaan sa tingin ng isang Lagunenses na may sariling bahay, sa Maynila ay buhay na mabigat.
Nanganak si Ate Jhuvs ngayong araw. Habang ako nama'y kasama ni Rufino sa dati pa rin naming hang out place sa Manila--ang Robinsons Pioneer. Doon kami namasyal at kumain ng tanghalian at nagkuwentuhan. Doon rin namin nakita si Krystal. Officer ko siya noong high school. Nakaupo siya sa isang benches sa third floor ng Robinsons at naghihintay sa boyfriend niyang nag aaply naman sa Accenture na family BPO ng Robinsons. Ewan ko ba. Ang gaan ng feeling ko na makita ang dating kakilala sa Manila pa. Hindi kasi kami nagkita ni Krystal from that year na maghiwalay kami noong graduation nila. Hindi naman masama ang pinagsamahan namin actually maganda ang samahan namin noon at hindi niya ako pinahihirapan. Ganoon pa rin siya mukhang liberated at open minded. Mabait at mukhang sweet. Bumili ako ng dalawang libro sa National Bookstore at nagkluwentuhan na lang kami pagkatapos. Mahabang kamustahan, dalawang binatang matagal di nagkita. Magkababatang bumuo ng mga pangarap at sabay naging mama. ANg saya kasi ilang buwan na kaming di nagkita. Pasko, bagong taon di namin na-celebrate kaya iba ang saya na makasama ang isang kaibigan. Puno kami ng kuwentuhan tungkol kay Cat. Seryoso talaga siya sa babaeng ito at mukhang si Cath na ang magiging ina ng inaanak ko.
Sa Pasig; magkasama kaming umuwi ni Tita Sonia mula sa hospital. Hinintay lamang naming makita ang baby sa nursery tapos ay umuwi na kami. Hataw naman ako sa pagbabasa ng book na binili ko at sa pagmamaya't maya ng cable. Aba minsan lang yan. ANg mga paboritong American sereis puwede ko mapanuod kasi kami lang din ang tao sa bahay.
Ano Ang Kinalaman Ni Pacman sa Pagkahilig mo sa Football?
Oh ang galing! Lumingon ka nga. Baka kasi may football court na sa kalye niyo. Imposible. Mahirap ang field. Kaya sa tagal ng panahon walang football games sa streets dahil sa hindi ganoon kadali gawin ang football sa isang bansang tulad ng Pilipinas na nagsisiksikan. Sa masikip nating buhay, walang pagasang maitayo ang goal ng football sa kanto ng Arella. Sa Dapitan, makakakita ka ng isnag basketball court na improvised, malapit sa P. Naval. Pero hindi ang isang football field. Ang golf, laro ng mayaman at may mga lote ng lupa kaya nagagawan ng paraan.
Matagal na naming napagkuwentuhan ito ni Rufino. Sa isang mobile jeep noong 1999, naitanong namin sa isa't isa kung bakit nga ba imposible na magkaroon ng street football gaya ng posibleng street basketball league. Adik ang Pilipino sa basketball lalo na noon. Noon nama'y nahihilig sila sa Sepak. Ang mga kaibigan ko naging official team ng school para sa larong iyon. Sabi ko puwede sila sa football kaso walang opportunity.
Noong sumikat si Pacman, natutunan ng mga tao nahindi kailangang gayahin ang laro para mauso ito. Kailangan lang mapanuod ang manlalaro na tinatalo ang taga ibang bansa at instantly suportahan ng media ang manlalaro. Hindi pa rin posible ang maglaro sa kalsada ng football gaya ng boxing na hindi puwede laruin basta basta kahit anong oras. Pero sa pride na binubuhos nila sa Pinoy ngayon, gustong gusto na ng tao ang mga Azkals. Ngayon dumadami na ang gustong magkaroon ng formal training instead of learning it na bara bara lang sa kalye.
Sana maging attitude din ito ng mga Filipino when it come sto driving.
Monday, January 17, 2011
City Sights
Tick tock! Tick Tock! Ang bati ng orasan alas dos ng umaga. Bumangon. Nagmadali. Bawat hakbang palapit sa pangarap. Kailangang habulin ang bus na naghihintay at hahagibis paluwas pagsapit ng Alas-Tres. Ninais kong ipahinga ang lumo ko pang mata habang umaandar ang sasakyan at wala pa naman sa Maynila.
Madilim pa nang kami ay bumaba. Parang hindi alas sais. Kasama ko si Mama at sumakay naman kami ng taxi patungo sa DENR kung saan ibaba ang mga panindang inangkat mula sa Laguna. Simula ng isang Lunes, isang buong Linggo kong pananatili sa Maynila. Hindi ko alam kung ano pa ang mga naghihintay. Sinimulan ko ito sa pagtungo sa banal na lugar. Doon hinangad ko na maging maayos ang lahat sa pag-aaply ko sa araw na ito. Pagbalik ko sa DENR saka naman kami nagagahan ni Mama. inihanda ko na ang mga gamit upang pumunta sa mga ahensiya at kumpanya na maaaring maging pugad ng mga pangarap at pagbangon at pagahon ko mula sa ganito kong kalagayan.
Sandali pa'y naghiwalay na kami ni Mama upang ako nama'y tumungo na sa kung saan ako papadparin ng mga pangarap. Matagal akong naghintay ng masasakyan, parang walang tumatakbo sa utak ko lumulutang lamang. Pagkasakay sa nagmmadaling bus kasabay umalampay ng katawan ko ang isipan ko habang ang loob ng sasakyan ay punong puno sa nagpapatirapaang mga kaluluwang dito sa lunsod naghahanap ng katuturan. Final Destination ang palabas sa bus. Noong sumapit na sa EDSA Santolan, natapos ito at sinundan ng "You To Me Are Everything" na hindi ko na natapos sapagkat sandali lamang ay naroon na kami sa EDSA Ortigas. Bumaba ako at tumungo sa DOTC. Isinubmit ko lamang ang resume ko doon. Nilakad ko na patungo sa Ortigas Road. Isang lingap ng mata at natagpuan ko na ang Strata 2000 blg. Bagamat ilang ulit na akong bumalik sa gusali, tila nanibago pa rin ako. Hindi na si Jerome ang matatagpuan sa booth ng Wave. Si KC Montero ang nakita kong nakaupo doon. Parang kailan lamang na puno pa ako ng pangarap habang pinapasok ang lugar na iyon. Si KC Montero ay nakita ko sa unang pagkakataon. Hindi gaya ni Jerome na nakausap ko noon para sa isang panayam, tinitigan ko lang siya.
Maya-maya pa'y nasa Robinsons Galleria na ako. Sa loob nito ako kumain ng tanghalian. Namasyal at nagpahinga. Nagpalamig. Nagisip kung saan pa ako pupunta sa kinabukasan. Saan kaya ako matutulog dahil hindi pa nagte-text si Ate Juvy. Gayak kong doon ako tutuloy pansamantala. Sa UP Diliman ko na natanggap ang text niya. Eksaktong address kung saan ko siya matatagpuan. Tinungo ko na ang Pasig. Bumaba ako sa Oranbo. NIlakad patungo s amay Dunkin Donut at doon ako kinaon ni Kuya Marlon. Puno ng tanong ang isipan ko habang binabagtas namin ni Kuya Marlon ang daan patungo sa kanila. Lumutang nanaman ang isipan ko at mukhang napuno ng bagabag ang puso ko. Hindi ko maipaliwanag ang nadarama ko noong sandaling yun. Ang tanging alam ko lamang ay nangangamba ako. Nangangamba sa bukas. Sa mga unknown. Sadya bang ganito dito? Sobrang siksikan at madaming tao. Sa makipot na daanan nakaklat ang mga bata at mga mata ng mga nakaupo sa harapan ng mga bahay at waring tinatanong din nila sa sarili kung sino nga ba ang taong yan na kasakasama ni Marlon.
Hindi pa ba dito? Gaano pa kalayo ang lalakarin? Sa sandaling oras parang nilalakad mo ang daigdig dahil sa wala kang kaalaman. Parang walang katapusan ang makipot na daanan. Sa wakas1 Nang makita ko ang gate na asul, binuksan ni Kuya Marlon, alam kong naroon na kami. Maya-maya nagpatulong sila upang hakutin ang mga gamit dahil ililipat na sa kabilang apartment.
Sa isang amliit na kuwarto doon naninirahan ang pinsan ko kasama ang kanyang asawa. Sa panandaliang panhon ay kailangan kong makituloy kahit na alam kong mabigat na sa kanila ang mga pasanin at dadagdag pa ako. Ang laki ng ipinagbago ng pangangatawan at anyo ni Ate Jhuvs palihasa'y buntis at bukas ay mukahang manganganak na. Buti at narito ako. Habang isinasakay sa kariton ang mga gamit ako nama'y nagbabantay. Nagkaroon ako ng pagkakataon na makita ang buhay sa paligid ng bahay na kanilang tinutuluyan. Naroon ang mga batang walang nais kung hindi maglaro. Ang mga nakatambay na matatnda na pinupuna ang pagusad ng ulap at pagdilim ng langit habang gumagabi. Ang pagsipat sa dala ng mga dumadaan. Maya maya dumating ang isang binatilyong may kariton. Humakot siya ng mga yerong may kalawang na nasa tapat lamang ng bahay. Itinupi niya ang mga yaon sa pagpalo ng martilyo upang maunat ang mga likuan. Pinilit niyang magkasya ang mga yero sa kariton at saka itinulak. Itinulak namin ang kariton namin dala ang mga gamit sa lilipatang bahay. Nakita ko ang lilipatang bahay. Ilang araw mula ngayon doon na sila maninirahan kasama ang bagong miyembro ng pamilya nila. Ang anak na isisilang.
Saka naman dumating si Tita Sonia at si Ate Jhonie. Dala ni Ate Jons ang anak niyang si Zion. Ngayon lang nakita ang pamangkin ko mula nang maisilang siya noong April 4 2010. Ang cute ng bata. Nakakatuwa na sa buwan niyang siyam ay kaya na niyang humakbang-hakbang pautiuti at nangangagat na dahil tumutubo na ang mga ngipin. Kahahpunan lamang namin. Sama sama kami. Maya maya pa'y umalis na si Ate Jhonie dahil doon siya matutulog sa kuwartong inuupahan ng kapatid niyang dalaga. Hindi kasi puwedeng lahat kami sa kuwarto nila Ate Jhuvie dahil sobrang masikip nga.
Naguumpisa pa lamang ang aking pakikibaka sa masalimuot na mundong itinatago ng lunsod. Ang mga hindi natin nakikita sa likod ng mga gusali at naggagandahang pader, nag-unfold bigla sa akin ngayon. Handa na nga kaya ako? Makakaasang isasapanulat ko lahat ng mga kaganapang magaganap sa pagpapatuloy ng pananatili ko rito. Bukas, dadalhin na sa ospital si Ate Jhuvs at gayak ring magkikita kami ni Je. Saan pa kaya mapapadpad bukas? Sana lahat maging maganda. Sa makita ko pa ulit si Zion at sana dumating na at salubungin na ng mundo ang isa ko pang pamangkin na isisilang. Sana'y mas maging masaya pa sa mga susunod na araw.
Madilim pa nang kami ay bumaba. Parang hindi alas sais. Kasama ko si Mama at sumakay naman kami ng taxi patungo sa DENR kung saan ibaba ang mga panindang inangkat mula sa Laguna. Simula ng isang Lunes, isang buong Linggo kong pananatili sa Maynila. Hindi ko alam kung ano pa ang mga naghihintay. Sinimulan ko ito sa pagtungo sa banal na lugar. Doon hinangad ko na maging maayos ang lahat sa pag-aaply ko sa araw na ito. Pagbalik ko sa DENR saka naman kami nagagahan ni Mama. inihanda ko na ang mga gamit upang pumunta sa mga ahensiya at kumpanya na maaaring maging pugad ng mga pangarap at pagbangon at pagahon ko mula sa ganito kong kalagayan.
Sandali pa'y naghiwalay na kami ni Mama upang ako nama'y tumungo na sa kung saan ako papadparin ng mga pangarap. Matagal akong naghintay ng masasakyan, parang walang tumatakbo sa utak ko lumulutang lamang. Pagkasakay sa nagmmadaling bus kasabay umalampay ng katawan ko ang isipan ko habang ang loob ng sasakyan ay punong puno sa nagpapatirapaang mga kaluluwang dito sa lunsod naghahanap ng katuturan. Final Destination ang palabas sa bus. Noong sumapit na sa EDSA Santolan, natapos ito at sinundan ng "You To Me Are Everything" na hindi ko na natapos sapagkat sandali lamang ay naroon na kami sa EDSA Ortigas. Bumaba ako at tumungo sa DOTC. Isinubmit ko lamang ang resume ko doon. Nilakad ko na patungo sa Ortigas Road. Isang lingap ng mata at natagpuan ko na ang Strata 2000 blg. Bagamat ilang ulit na akong bumalik sa gusali, tila nanibago pa rin ako. Hindi na si Jerome ang matatagpuan sa booth ng Wave. Si KC Montero ang nakita kong nakaupo doon. Parang kailan lamang na puno pa ako ng pangarap habang pinapasok ang lugar na iyon. Si KC Montero ay nakita ko sa unang pagkakataon. Hindi gaya ni Jerome na nakausap ko noon para sa isang panayam, tinitigan ko lang siya.
Maya-maya pa'y nasa Robinsons Galleria na ako. Sa loob nito ako kumain ng tanghalian. Namasyal at nagpahinga. Nagpalamig. Nagisip kung saan pa ako pupunta sa kinabukasan. Saan kaya ako matutulog dahil hindi pa nagte-text si Ate Juvy. Gayak kong doon ako tutuloy pansamantala. Sa UP Diliman ko na natanggap ang text niya. Eksaktong address kung saan ko siya matatagpuan. Tinungo ko na ang Pasig. Bumaba ako sa Oranbo. NIlakad patungo s amay Dunkin Donut at doon ako kinaon ni Kuya Marlon. Puno ng tanong ang isipan ko habang binabagtas namin ni Kuya Marlon ang daan patungo sa kanila. Lumutang nanaman ang isipan ko at mukhang napuno ng bagabag ang puso ko. Hindi ko maipaliwanag ang nadarama ko noong sandaling yun. Ang tanging alam ko lamang ay nangangamba ako. Nangangamba sa bukas. Sa mga unknown. Sadya bang ganito dito? Sobrang siksikan at madaming tao. Sa makipot na daanan nakaklat ang mga bata at mga mata ng mga nakaupo sa harapan ng mga bahay at waring tinatanong din nila sa sarili kung sino nga ba ang taong yan na kasakasama ni Marlon.
Hindi pa ba dito? Gaano pa kalayo ang lalakarin? Sa sandaling oras parang nilalakad mo ang daigdig dahil sa wala kang kaalaman. Parang walang katapusan ang makipot na daanan. Sa wakas1 Nang makita ko ang gate na asul, binuksan ni Kuya Marlon, alam kong naroon na kami. Maya-maya nagpatulong sila upang hakutin ang mga gamit dahil ililipat na sa kabilang apartment.
Sa isang amliit na kuwarto doon naninirahan ang pinsan ko kasama ang kanyang asawa. Sa panandaliang panhon ay kailangan kong makituloy kahit na alam kong mabigat na sa kanila ang mga pasanin at dadagdag pa ako. Ang laki ng ipinagbago ng pangangatawan at anyo ni Ate Jhuvs palihasa'y buntis at bukas ay mukahang manganganak na. Buti at narito ako. Habang isinasakay sa kariton ang mga gamit ako nama'y nagbabantay. Nagkaroon ako ng pagkakataon na makita ang buhay sa paligid ng bahay na kanilang tinutuluyan. Naroon ang mga batang walang nais kung hindi maglaro. Ang mga nakatambay na matatnda na pinupuna ang pagusad ng ulap at pagdilim ng langit habang gumagabi. Ang pagsipat sa dala ng mga dumadaan. Maya maya dumating ang isang binatilyong may kariton. Humakot siya ng mga yerong may kalawang na nasa tapat lamang ng bahay. Itinupi niya ang mga yaon sa pagpalo ng martilyo upang maunat ang mga likuan. Pinilit niyang magkasya ang mga yero sa kariton at saka itinulak. Itinulak namin ang kariton namin dala ang mga gamit sa lilipatang bahay. Nakita ko ang lilipatang bahay. Ilang araw mula ngayon doon na sila maninirahan kasama ang bagong miyembro ng pamilya nila. Ang anak na isisilang.
Saka naman dumating si Tita Sonia at si Ate Jhonie. Dala ni Ate Jons ang anak niyang si Zion. Ngayon lang nakita ang pamangkin ko mula nang maisilang siya noong April 4 2010. Ang cute ng bata. Nakakatuwa na sa buwan niyang siyam ay kaya na niyang humakbang-hakbang pautiuti at nangangagat na dahil tumutubo na ang mga ngipin. Kahahpunan lamang namin. Sama sama kami. Maya maya pa'y umalis na si Ate Jhonie dahil doon siya matutulog sa kuwartong inuupahan ng kapatid niyang dalaga. Hindi kasi puwedeng lahat kami sa kuwarto nila Ate Jhuvie dahil sobrang masikip nga.
Naguumpisa pa lamang ang aking pakikibaka sa masalimuot na mundong itinatago ng lunsod. Ang mga hindi natin nakikita sa likod ng mga gusali at naggagandahang pader, nag-unfold bigla sa akin ngayon. Handa na nga kaya ako? Makakaasang isasapanulat ko lahat ng mga kaganapang magaganap sa pagpapatuloy ng pananatili ko rito. Bukas, dadalhin na sa ospital si Ate Jhuvs at gayak ring magkikita kami ni Je. Saan pa kaya mapapadpad bukas? Sana lahat maging maganda. Sa makita ko pa ulit si Zion at sana dumating na at salubungin na ng mundo ang isa ko pang pamangkin na isisilang. Sana'y mas maging masaya pa sa mga susunod na araw.
Subscribe to:
Posts (Atom)